SYLVIA RIVERA. A TRIBUTE.

. Sylvia Rivera founded the transgendered movement. She organized the very first demonstration specifically for transgendered rights. She got "T" added to LGBT.
Homeless boy prostitute at twelve, she struggled with drug addiction & alcoholism for much of her life but remained a trailblazer in the fight for social justice, especially transgender & human rights.
Ultimately, she overcame substance abuse, worked as manager of my art deco antique shop in Greenwich Village
After years of volunteer work at the homeless kitchen/pantry of NYC's MCC Church got full time employment there.
She also entered the second long-term relationship during those years & commenced receiving international recognition for her pioneering work before dying suddenly at the age of 52 of liver cancer.
Today, an organization called 'The Sylvia Rivera Law Project" continues the fight she commenced for fair treatment of transgendered people.
The Metropolitan Church runs a shelter for homeless trans people, supplying shelter & counseling for trans people on 36th Street in NYC.
This is a video tribute created by her friends that gives an overview of her life.

.

RUDOLF BRAZDA. ΠΕΘΑΝΕ ΤΟ ΤΕΛΕΥΤΑΙΟ "ΡΟΖ ΤΡΙΓΩΝΟ" ΣΕ ΗΛΙΚΙΑ 98 ΕΤΩΝ.

Αντιγράφω από την Ελευθεροτυπία.

Πέθανε το τελευταίο «ροζ τρίγωνο» του Ολοκαυτώματος.
enet.gr, Πέμπτη 4 Αυγούστου 2011.
Στην ηλικία των 98 ετών, πέθανε χθες ο τελευταίος γνωστός επιζήσας ομοφυλόφιλος που είχε εκτοπιστεί στα ναζιστικά στρατόπεδα συγκέντρωσης, Ρούντολφ Μπράζντα.
Όπως αναφέρει η ανακοίνωση που εκδόθηκε από το στενό του περιβάλλον «Ο Ρούντολφ έφυγε ήσυχα στον ύπνο του, τα ξημερώματα της 3ης Αυγούστου σε ένα νοσηλευτικό ίδρυμα για ηλικιωμένους στο Μπάντζενχάιμ της Αλσατίας».
Γεννημένος από γερμανόφωνους Τσέχους γονείς το 1913 στη Γερμανία, ο Ρούντολφ Μπράζντα ήταν μεταξύ των 10.000 ανθρώπων που μεταφέρθηκαν σε ναζιστικά στρατόπεδα εξαιτίας των σεξουαλικών τους προτιμήσεων. Ο Ρόντολφ, έζησε τρία χρόνια στο στρατόπεδο συγκέντρωσης του Μπούχενβαλντ, φορώντας στο πέτο το «ροζ τρίγωνο», το διακριτικό που είχαν επιβάλει στους ομοφυλόφιλους οι ναζί, τους οποίους θεωρούσαν ως επικίνδυνη επιδημία για την εξέλιξη της φυλής.
Ο Ρούντολφ Μπράζντα είχε πολιτογραφηθεί Γάλλος το 1960 και τον Απρίλιο του είχε χριστεί Ιππότης του Τάγματος της Λεγεώνας της Τιμής. Η κηδεία του θα γίνει την επόμενη εβδομάδα ενώ όπως ορίζει η διαθήκη του, η σορός του θα αποτεφρωθεί και θα τοποθετηθεί δίπλα στην τέφρα του επί 50 χρόνια στυντρόφου του, Έντουάρ Μαγέ, ο οποίος πέθανε το 2003.

Δείτε επίσης το παρακάτω βίντεο από το Yagg:


Διαβάστε επίσης:
- Gay Super Hero: Το τελευταίο ροζ τρίγωνο μιλάει.
- Gay Super Hero: Παρασημοφορήθηκε το τελευταίο ροζ τρίγωνο.

Αιωνία του η μνήμη!
.

ΕΠΙΣΤΟΛΕΣ (1). ΜΑΡΣΕΛ ΠΡΟΥΣΤ ΠΡΟΣ ΝΤΑΝΙΕΛ.

                                                                                                    [Φθινόπωρο] 1888
    Μου έδωσες ένα πραγματικά καλό μαστίγωμα, όμως οι βέργες σου είναι τόσο λουλουδιασμένες που δεν μπορώ να είμαι θυμωμένος μαζί σου και το άρωμα εκείνων των λουλουδιών με έχει μεθύσει τόσο, ώστε να απαλύνει την τραχύτητα των αγκαθιών. Με μαστίγωσες με μία λύρα. Η λύρα σου είναι μαγευτική· θα πω αυτό που νομίζω, ή μάλλον θα κάνω μια κουβεντούλα μαζί σου όπως κουβεντιάζει κανείς μ' ένα εξαίσιο αγόρι για θέματα πραγματικά αντάξια του ενδιαφέροντός του, ακόμη κι αν διστάζει να τα αναφέρει. Ελπίζω να μου είσαι ευγνώμων για τη λεπτότητά μου. Η ακαλαισθησία μού προκαλεί αποστροφή. Πολύ χειρότερα απ' ότι η ακολασία.
    Με νομίζεις φθαρμένο και στέρφο. Γελιέσαι. Αν είσαι νόστιμος, αν έχεις ελκυστικά μάτια που αντανακλούν τη χάρη και τη λεπτότητα του μυαλού σου με τέτοια αγνότητα που νιώθω πως δεν μπορώ ν' αγαπήσω πλήρως το μυαλό σου χωρίς να φιλήσω τα μάτια σου, αν το κορμί, όπως και το μυαλό σου, είναι τόσο σβέλτα και λυγερά που νιώθω ότι θα μπορούσα να ενώνομαι καλύτερα με τις σκέψεις σου καθισμένος πάνω τα πόδια σου, αν, τέλος, νιώθω ότι η γοητεία του ατόμου σου, μέσα στην οποία δεν μπορώ να ξεχωρίσω το κοφτερό σου μυαλό από το ευκίνητο σώμα σου, θα εξευγένιζαν και θα επαύξαναν "τη γλυκιά χαρά του έρωτα" για μένα, δεν θα υπήρχε τίποτα μέσα σε όλα αυτά που ν' αξίζει τα περιφρονητικά σου λόγια, τα οποία θα ταίριαζαν περισσότερο αν απευθύνονταν σε κάποιον που είναι κορεσμένος από γυναίκες και αναζητά νέες απολαύσεις στην παιδεραστία. Με χαρά μπορώ να ισχυρίζομαι ότι έχω μερικούς εξαιρετικά έξυπνους φίλους, που τους διακρίνει η μεγάλη ηθική λεπτότητα, οι οποίοι έχουν ενίοτε διασκεδάσει με ένα αγόρι. Αυτό ήταν στην αρχή της νιότης τους. Αργότερα επέστρεψαν στις γυναίκες. Αν αυτός ήταν ο απώτερος σκοπός, Θεέ και Κύριε, τι θα ήταν εκείνοι και τι νομίζεις ότι είμαι, ή πιο συγκεκριμένα θα γίνω, αν έχω ήδη καθαρά και απέριττα τελειώσει με τον έρωτα! Θα ήθελα να σου μιλήσω για δύο σοφότατους δασκάλους, οι οποίοι σε όλη τους τη ζωή μαδούσαν μονάχα τον ανθό, τον Σωκράτη και τον Μοντενιέ. Επιτρέπουν στους άντρες της πρώτης νιότης να "διασκεδάζουν", ούτως ώστε να γνωρίσουν κατιτί για όλων των ειδών τις ηδονές, και για να αποδεσμεύσουν την περίσσια τρυφεράδα τους. Ισχυρίζονταν πως τούτες οι ταυτοχρόνως αισθησιακές και πνευματικές φιλίες είναι καλύτερες για έναν νεαρό άντρα, με ενθουσιώδη αίσθηση του κάλους καθώς και αφυπνισμένες "αισθήσεις", απ' ότι οι σχέσεις με ηλίθιες και διεφθαρμένες γυναίκες. Πιστεύω πως εκείνοι οι παλιοί Δάσκαλοι έκαναν λάθος, και θα σου πω γιατί. Δέχομαι μονάχα τη γενικότερη έννοια των συμβουλών τους. Με αποκαλείς παιδεραστή, πληγώνεις τα συναισθήματά μου. Και μόνο για χάρη της κομψότητας, προσπαθώ να μείνω ηθικά αγνός.

* Ντανιέλ Χαλεβί (1872-1962). Γάλλος ιστορικός, συγγραφέας δοκιμίων και βιογράφος. Ήταν συμμαθητής του Προυστ και φίλος του για πολλά χρόνια. Ο Χολεβί έμεινε ιδιαίτερα γνωστός ως βιογράφος του Νίτσε.
.

STONEWALL UPRISING.

Stonewall Uprising.
Written by David Heilbroner
Based on Stonewall: The Riots that Sparked the Gay Revolution by David Carter
Directed by Kate Davis, David Heilbroner
In Memory Of Raymond Castro, Seymour Pine
Edited by Kate Davis
Produced by Kate Davis, David Heilbroner
--------
In the early morning hours of June 28, 1969, police raided the Stonewall Inn, a popular gay bar in the Greenwich Village section of New York City. Such raids were not unusual in the late 1960s, an era when homosexual sex was illegal in every state but Illinois. That night, however, the street erupted into violent protests and demonstrations that lasted for the next six days. The Stonewall riots, as they came to be known, marked a major turning point in the modern gay civil rights movement in the United States and around the world.
In the late 1960s, the American Psychiatric Association still classified homosexuality as a mental disorder, and gay men and lesbian women received almost universal moral condemnation from mainstream religions. The act of homosexual sex, even in private homes, was punishable by a light fine, 20 years in prison, or even a life sentence.
New York City had the largest gay population in the United States. It was also the city that most aggressively upheld anti-sodomy laws. In the mid-1960s New York created police vice squads to raid gay bars and baths, and began using decoys to solicit and entrap gays. By 1966 over 100 men a week were arrested as a result of this effort. "It was a nightmare for the lesbian or gay man who was arrested and caught up in the juggernaut but it was also a nightmare for the lesbians or gay men who lived in the closet," Yale Law School professor William Eskridge says in the film. "This produced an enormous amount of anger within the lesbian and gay community in New York City. Eventually something was bound to blow."
The Stonewall Inn was not a fancy establishment -- even its regular customers described it as a dive. Operated by the Mafia, the bar served watered-down drinks without a liquor license. Its two dark rooms had no running water -- just a tub where the drinking glasses were rinsed for reuse. The Stonewall Inn was, however, one of the only places gay people in New York City could socialize, providing a rare haven where they could drink, dance to the jukebox, and be themselves.
Previous raids of the Stonewall Inn had resolved peacefully. Typically, after police made some arrests, the bar shut down, reopening for business just a few hours later. But the raid on June 28th was different: patrons at the Stonewall resisted arrest and the police quickly lost control of the situation. A crowd gathered on the street outside the Stonewall, forcing police to barricade themselves in the bar. Riot officers wearing helmets and armed with nightsticks descended on the scene. The violent protests and demonstrations that erupted that night continued for almost a week.
In this 90-minute film, AMERICAN EXPERIENCE draws upon eyewitness accounts and rare archival material to bring this pivotal event to life. Based on David Carter's critically acclaimed book, Stonewall: The Riots that Sparked the Gay Revolution, Stonewall Uprising was produced by Kate Davis and David Heilbroner.
- μέσω pbs.org

Μπορείτε να δείτε το φιλμ παρακάτω.

Watch the full episode. See more American Experience.

.

"ΕΞΑΙΤΙΑΣ ΤΩΝ ΟΜΟΦΥΛΟΦΙΛΩΝ ΕΠΕΣΕ Η ΡΩΜΑΪΚΗ ΑΥΤΟΚΡΑΤΟΡΙΑ", ΛΕΕΙ ΙΤΑΛΟΣ ΙΣΤΟΡΙΚΟΣ.

Αντιγράφω από το Βήμα.

Ιταλός ιστορικός κατά ομοφυλόφιλων
«Εξαιτίας τους έπεσε η Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία»
Ποιος έφταιγε για την πτώση της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας; Οι ομοφυλόφιλοι, είναι η απάντηση του ιταλού ιστορικού και αντιπροέδρου του Εθνικού Συμβουλίου Ερευνών της Ιταλίας, Ρομπέρτο ντε Ματέι, ο οποίος με τις δηλώσεις του σε ραδιοσταθμό της Καθολικής Εκκλησίας στη χώρα του, έχει προκαλέσει την οργή των ανθρωπιστικών οργανώσεων αλλά και μεμονωμένων δημόσιων προσώπων.
Όπως ανέφερε ο δηλωμένος πάντως, συντηρητικός ντε Ματέι «Η επιδημία ομοφυλοφιλίας και θηλυπρέπειας, που βασίλευσαν στη Ρώμη μετά από την κατάληψη της Καρχηδόνας, που ήταν ο παράδεισος των ομοφυλοφίλων είχε ως αποτέλεσμα την παρακμή της αυτοκρατορίας». Μόνον που η κατάληψη της Καρχηδόνας έγινε τον 2ο π.Χ. αιώνα ενώ η Ρώμη όπως είναι γνωστό κατέρρευσε τον 4ο μ.Χ. Επιπλέον η νίκη των Ρωμαίων εναντίον των Καρχηδονίων υπήρξε ένα καθοριστικό σημείο για την ανάπτυξη της Ρώμης σε μεσογειακή κυρίαρχη δύναμη και όχι το αντίθετο.
Πέραν του ιστορικού ασύμβατου όμως, οι ρατσιστικές δηλώσεις του ιστορικού έχουν ξεσηκώσει θύελλα διαμαρτυριών και ήδη στην Ιταλία συγκεντρώνονται υπογραφές ανθρώπων των γραμμάτων και των τεχνών αλλά και άλλων ανθρώπων που καταδικάζουν τις απόψεις του. Ζητείται μάλιστα η απομάκρυνσή του από το Εθνικό Συμβούλιο Ερευνών και η παραπομπή του θέματος στο ιταλικό Κοινοβούλιο.
Σύμφωνα με τις αρχαίες γραπτές πηγές η ομοφυλοφιλία μπορεί να υπήρξε μέρος της τρυφηλής ζωής των Ρωμαίων, ιδίως, όπως αναφέρεται, μετά από την κατάκτηση των ανατολικών επαρχιών της αυτοκρατορίας, αλλά δεν υπάρχουν μαρτυρίες για ευρεία διάδοση ή για σύνδεση με το στράτευμα.

.

ΓΙΑ ΤΟΝ ΤΡΕΛΟ ΕΡΩΤΑ ΤΟΥ ΜΕ ΤΟΝ ΙΒ ΣΕΝ ΛΟΡΑΝ ΜΙΛΑ Ο ΠΙΕΡ ΜΠΕΡΖΕ.

Αντιγράφω από τα Νέα.

Για τον «τρελό» έρωτά του με τον Ιβ Σεν Λοράν μιλά ο Πιέρ Μπερζέ
Μαικήνας, επιχειρηματίας, υπέρμαχος του αγώνα κατά του AIDS, για πολλά χρόνια σύντροφος του Ιβ Σεν Λοράν: υπάρχουν πολλές λέξεις για να χαρακτηρίσει κανείς τον Πιέρ Μπερζέ. «Όταν ήμουν νέος νόμιζα ότι μπορεί κάποιος να αλλάξει τον κόσμο. Έκτοτε αντιλήφθηκα ότι δεν μπορεί κάποιος να αλλάξει τον κόσμο. Είναι αδύνατον. Αυτό που μπορεί να κάνει είναι να τον κάνει λίγο καλύτερο, να τον βελτιώσει» δηλώνει ο ίδιος σε συνέντευξή του στο in.gr και μιλά για τον «τρελό έρωτα» με τον διάσημο σχεδιαστή μόδας, αυτόν που ενέπνευσε το ντοκιμαντέρ του Πιέρ Τορετό, το οποίο παρουσιάστηκε στο 12ο Φεστιβάλ Γαλλόφωνου Κινηματογράφου.
Ο 81χρονος Πιέρ Μπερζέ είναι ένας άνθρωπος παθιασμένος με τις τέχνες και δεν παραλείπει να το δείξει. Με αυτή την ιδιότητα ήρθε και στην Αθήνα, προκειμένου να παρουσιάσει το ντοκιμαντέρ «Yves Saint Laurent - Pierre Berge: Ένας Τρελός Έρωτας» του σκηνοθέτη Πιέρ Τορετό, το οποίο επικεντρώνεται στην σχέση του με τον σχεδιαστή Ιβ Σεν Λοράν.
Το πάθος του Πιέρ Μπερζέ για τα όσα κάνει φαίνεται σε όλα όσα καταπιάνεται: μόδα, τέχνη, πολιτική, όπερα, αγώνας για την καταπολέμηση του AIDS, υποστηρικτής του Φρανσουά Μιτεράν και αργότερα της Σεγκολέν Ρουαγιάλ, ο Πιέρ Μπερζέ, είναι -με δικά του λόγια- ένας άνθρωπος που ζει «στο παρόν».
Στο καφέ κεντρικού ξενοδοχείου, ο Πιέρ Μπερζέ μάς μιλά για αυτό το παρόν, αλλά δεν αποφεύγει να μιλήσει και για το παρελθόν: εκεί όπου πάντα θα υπάρχει η παρουσία του Ιβ Σεν Λοράν, ακόμα και τώρα που αυτός δεν είναι εν ζωή.
•L' amour fou, ένας τρελός έρωτας είναι ο τίτλος του ντοκιμαντέρ. Είναι αυτός και ο τίτλος που θα βάζατε στην σχέση σας με τον Ιβ Σεν Λοράν;
Οπωσδήποτε ναι, αφού είναι και ο τίτλος της ταινίας, αλλά εξαρτάται την έννοια που δίνουμε στον τίτλο αυτόν. Δεν πρέπει κανείς να πιστεύει ότι ο τρελός έρωτας εμποδίζει τη διορατικότητα. Πιστεύω ότι στη ζωή δεν επιτρέπεται να εθελοτυφλεί κάποιος και πραγματικά δεν έχω σε μεγάλη εκτίμηση τους ανθρώπους που το κάνουν.
•Είχατε δηλώσει σε μια παλαιότερη συνέντευξη ότι δεν σας αρέσει να είστε νοσταλγικός. Υπό αυτό το πρίσμα, πώς αποφασίσατε να συμμετάσχετε στην ταινία; Θέλατε να αποδώσετε τιμή στην ζωή σας με τον Ιβ Σεν Λοράν, νιώσατε μια βαθύτερη ανάγκη να το κάνετε για εσάς;
Δεν είναι δική μου ιδέα, η ιδέα ανήκει στον Πιέρ Τορετό, τον σκηνοθέτη. Αν εξαρτιόταν από εμένα δεν θα είχε γίνει καν αυτή η ταινία. Και δεν δέχτηκα και αμέσως γιατί ήξερα πάρα πολύ καλά ως ποιο βαθμό θα έπρεπε να προχωρήσω σε αυτή τη διαδικασία, μέχρι πού θα έπρεπε να πάω. Αλλά επειδή ο Πιέρ είναι πολύ καλός και παλιός μου φίλος και έχω μεγάλη εκτίμηση για τα πράγματα που κάνει και του έχω και μεγάλη εμπιστοσύνη, τελικά συναίνεσα να γίνει η ταινία.
•Ο σκηνοθέτης Πιέρ Τορετό μου είπε ότι αρχικά η ταινία ξεκίνησε για να καταγράψει την δημοπρασία της συλλογής των έργων τέχνης που είχατε με τον Ιβ Σεν Λοράν και την ιστορία αυτής της δημοπρασίας. Εσείς τι θυμάστε από εκείνη την περίοδο;
Δεν είναι η ανάμνηση που έχω από τη δημοπρασία η πιο σημαντική για μένα. Η σημαντική στιγμή για αυτή τη δημοπρασία είναι την ημέρα που συναντήσαμε τον πρόεδρο των Christie’s και ο Yves Saint Laurent ήταν ακόμα εν ζωή και όλοι μαζί συναντηθήκαμε και πήραμε την απόφαση να πουλήσουμε αυτή τη συλλογή. Αυτή είναι η πιο σημαντική στιγμή.
•Λέγεται ότι δύο άνθρωποι που έχουν ζήσει μαζί αφήνουν το σημάδι τους, την παρουσία τους ο ένας στη ζωή του άλλου ακόμα και αν δεν είναι πλέον μαζί. Ποια θα λέγατε ότι είναι η «παρουσία» του Ιβ Σεν Λοράν στη ζωή σας;
Δεν ξέρω αν είναι αυτό ένα σημάδι, αλλά πρέπει να πω ότι πραγματικά ο Ιβ Σεν Λοράν μου έδειξε πράγματα, μου έμαθε πράγματα για τη ζωή που είναι ακόμα και τώρα παρόντα. Είχα ήδη διαμορφώσει μια άποψη για τη ζωή, αλλά με τον Ιβ Σεν Λοράν και την παρουσία του, αυτή η άποψη έγινε κανόνας. Αυτό που παρατήρησα στα 50 χρόνια που έβλεπα τον Ιβ Σεν Λοράν να δουλεύει, ήταν η ακρίβεια, η ολοκληρωμένη προσωπικότητα, η τιμιότητά του και το γεγονός ότι ο Ιβ Σεν Λοράν στη δουλειά του δεν εξαπάτησε ποτέ κανέναν. Για μένα σήμερα ο τρόπος μου να είμαι πιστός στον Ιβ Σεν Λοράν είναι αυτός ακριβώς: να είμαι πιστός σε όλα αυτά που εκείνος πρέσβευε.
•Έχετε παλέψει για τα δικαιώματα των ομοφυλοφίλων. Σήμερα βλέπετε να κάνουμε βήματα μπροστά ή πίσω;
Ναι, βλέπω να γίνονται βήματα προς τα πίσω. Σίγουρα. Να σας πω ακριβώς: το να είναι κανείς συντηρητικός σε σχέση με τους ομοφυλόφιλους είναι και αυτό μια μορφή ρατσισμού. Να σας πω το εξής: δεν έδωσα μάχη για τα δικαιώματα των ομοφυλοφίλων, αλλά είμαι απολύτως αντίθετος με τον προσηλυτισμό και είμαι αντίθετος με οποιαδήποτε μορφή κοινωνικού αποκλεισμού. Τι θέλω να πω: να είναι οι μαύροι με τους μαύρους, οι άσπροι με τους άσπρους, οι τσαγκάρηδες με τους τσαγκάρηδες, οι οικογένειες με τις οικογένειες και οι ομοφυλόφιλοι με τους ομοφυλόφιλους. Πιστεύω ότι ο κόσμος είναι ανοιχτός, ότι πρέπει να είναι ελεύθερος και πιστεύω ότι αν καταφέρουμε να έχουμε μια ελεύθερη ζωή θα είναι ένα μικρό βήμα μπροστά. Μόνον έτσι. Μόνο αυτό.
•Είστε ένα πρόσωπο πολιτικά ενεργό και δεν έχετε διστάσει να εκφράσετε την άποψή σας για την πολιτική της Γαλλίας. Θέλω να μου πείτε πώς βλέπετε την διακυβέρνηση του Νικόλα Σαρκοζί και την στρατιωτική επιχείρηση στη Λιβύη και τον ρόλο που έπαιξε η Γαλλία σε αυτήν.
Είμαι απολύτως υπέρ αυτής της παρέμβασης. Γιατί οι ίδιοι οι Λίβυοι το ζήτησαν.
•Ποιο είναι το πιο σημαντικό πράγμα που σας έχει μάθει η ζωή, είτε επαγγελματικά, είτε σε προσωπικό επίπεδο;
Δύσκολη ερώτηση. Ίσως... –αν και δεν καταφέρνω πάντα να το κάνω-, ίσως είναι η επιείκεια. Επειδή σαν χαρακτήρας έχω πάντοτε μια τάση να είμαι λίγο απότομος με τους ανθρώπους, ίσως λίγο αυταρχικός και να μην τους συγχωρώ εύκολα πράγματα που κάνουν, είμαι ανυπόμονος, νομίζω ότι, αν και δεν καταφέρνω πάντα να το τηρώ, το σημαντικό είναι να είμαι επιεικής.
•Ποιο είναι το όνειρο ή αν θέλετε, το όραμά σας για το μέλλον, αυτό που επανέρχεται συχνότερα;
Δεν στρέφομαι καθόλου προς το μέλλον, δεν με απασχολεί. Ξέρω ότι μια μέρα θα πεθάνω, δεν ξέρω πως, ούτε και πότε, αλλά είμαι άνθρωπος του παρόντος. Ζω στο παρόν, την παρούσα μέρα. Όταν ήμουν νέος νόμιζα ότι μπορεί κάποιος να αλλάξει τον κόσμο. Έκτοτε αντιλήφθηκα ότι δεν μπορεί κάποιος να αλλάξει τον κόσμο. Είναι αδύνατον. Αυτό που μπορεί να κάνει, είναι να τον κάνει λίγο καλύτερο, να τον βελτιώσει. Και γι’αυτό πάντα, ακόμα και σήμερα, είμαι ενεργός όπου μπορώ: στην πολιτική, σε οργανώσεις εναντίον του AIDS, γιατί πιστεύω ότι το να βελτιώσεις έστω και λίγο τον κόσμο αυτόν είναι κάτι πολύ σημαντικό.
Το «L' amour fou» μέσα από τα λόγια του σκηνοθέτη
Για το ντοκιμαντέρ «Ένας τρελός έρωτας», για τον Ιβ Σεν Λοράν και τον Πιέρ Μπερζέ μίλησε και ο σκηνοθέτης, Πιέρ Τορετό, που βρέθηκε και αυτός στην Αθήνα.
«Ξεκίνησα να κάνω μια ταινία για τη συλλογή που είχαν ο Πιέρ Μπερζέ και ο Ιβ Σεν Λοράν. Θα ήταν μια καλή, αλλά βαρετή ταινία. Μιλούσα σε ανθρώπους για τη συλλογή και διαπίστωνα ότι αντί να μιλάνε για τη συλλογή και τα έργα τέχνης, μιλούσαν για τους δύο άνδρες και για τη σχέση τους. Οπότε αποφάσισα να μιλήσω για αυτή την ιστορία αγάπης».
«Ήθελα να δείξω δύο πράγματα: το πως μπορεί να ζήσει κάποιος με έναν άλλο άνθρωπο για 50 χρόνια και να αποφύγει τις πιέσεις και τις δυσκολίες της καθημερινότητας και το δεύτερο πως μπορεί ένας άνθρωπος να αντέξει την απώλεια ενός ανθρώπου όταν έχουν ζήσει μαζί για πολλά χρόνια».
«Ο Ιβ Σεν Λοράν ήταν μια ιδιοφυΐα και παράλληλα μια ιδιοφυΐα της σεμνότητας. Και ο Πιέρ Μπερζέ είναι ένας φίλος, ένας εξαιρετικός άνθρωπος, ένας διανοούμενος δίπλα στον οποίο είναι υπέροχο να δουλεύει κανείς γιατί μαθαίνει πολλά πράγματα για την ελευθερία».
•Το ντοκιμαντέρ «Yves Saint Laurent - Pierre Berge: Ένας τρελός έρωτας» προβάλλεται στο πλαίσιο του 12ου Γαλλόφωνου Φεστιβάλ Κινηματογράφου, ενώ ετοιμάζει μια ταινία μεγάλου μήκους, βασισμένη στο μυθιστόρημα Le Collectioneur. Το in.gr είναι χορηγός επικοινωνίας του Φεστιβάλ.

.

ΟΙ ΛΟΑΔ ΣΤΗΝ ΑΡΧΑΙΑ ΑΙΓΥΠΤΟ.

Mini-lecture: LGBT in Ancient Egypt
To celebrate LGBT History Month, the UCL Petrie Museum created an LGBT History Trail of objects that tell of homosexuality in ancient Egypt. It also considered some of the mythology and stories that construct ancient Egyptian sexuality. John Johnston, who is pursuing a PhD in UCL Archaeology, describes a few of the objects on display. Along with reliefs and sculptures, objects include a papyrus from the 12th dynasty (1991-1782 BC), relating the tale of Horus and Set's encounter.
--------
http://bit.ly/baONtl
http://www.ucl.ac.uk/hr/equalities/LG...
http://www.ucl.ac.uk/museums/whatson/

.

GAY DAYS - ΕΝΑ ΝΤΟΚΥΜΑΝΤΕΡ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΞΕΛΙΞΗ ΤΟΥ ΛΟΑΔ ΚΙΝΗΜΑΤΟΣ ΤΟΥ ΙΣΡΑΗΛ.

Film chronicles Israel’s gay revolution
PinkNews.co.uk • November 16, 2010
From 1985 to the present day, Israel’s gay community has undergone dramatic changes.
A film chronicling how the community found its feet will be shown during the UK Jewish Film Festival this week in London.
Gay Days will be screened on Thursday evening at the ICA in central London, followed by a panel discussion with the film’s director Yair Qedar and human rights activist Peter Tatchell. The panel will be chaired by Benjamin Cohen, Channel 4 News correspondent and publisher of PinkNews.co.uk.
The 1999 film shows the evolution of the LGBT rights movement in Israel since 1985.
It is billed as a personal story told through the eyes of Mr Qedar, who edited the Jewish LGBT paper The Pink Times. It shows the rapid increase in the number of openly LGBT people in Israeli society.
Using archive materials from television, film and home videos alongside photographs and extracts from Yair’s own diary, the film tells intimate, moving and humorous stories of the fight for equality through the movement’s key players, shedding light on their personal struggles as well those of the movement in general.
Contributors include partners Gal Uchovsky and Eytan Fox, Ellyot, Amalia Ziv, and Amit Kama.

.

RUDOLF BRAZDA: ΤΟ ΤΕΛΕΥΤΑΙΟ ΡΟΖ ΤΡΙΓΩΝΟ ΔΙΝΕΙ ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ.

Ο 97χρονος Rudolf Brazda είναι πιθανότατα ο τελευταίος από τους επιζώντες που φυλακίστηκε από τους Ναζί λόγω της ομοφυλοφιλίας του. Στο παρακάτω βίντεο δίνει συνέντευξη στο Yagg και θυμάται τα χρόνια που ήταν έγκλειστος στο στρατόπεδο συγκέντρωσης Buchenwald.

Γιός Τσεχοσλοβάκων μεταναστών στην Γερμανία, ο Rudolf Brazda ήταν 20 ετών όταν ο Χίτλερ ήρθε στην εξουσία. Ζούσε ανοικτά ως ομοφυλόφιλος, έως ότου η νομοθεσία ποινικοποίησε την ομοφυλοφιλία με την λεγόμενη "Παράγραφο 175". Τον Αύγουστο του 1942, αφότου είχε ήδη φυλακιστεί δύο φορές, φυλακίστηκε στο στρατόπεδο συγκέντρωσης του Buchenwald, όπου του δόθηκε το νούμερο 7952 και το ροζ τρίγωνο.

Παρ' ότι το Buchenwald δεν ήταν στρατόπεδο εξόντωσης, εκτιμάται ότι περίπου 56.000 άνθρωποι έχασαν την ζωή τους εκεί από τους 238.000 που είχαν φυλακιστεί, είτε γιατί εκτελέστηκαν, είτε λόγω εξαθλίωσης ή από αρρώστιες.

Περίπου 650 άτομο είχαν φυλακιστεί στο Buchenwald λόγω της ομοφυλοφιλίας τους φορώντας το ροζ τρίγωνο. Ένας εξ αυτών βρίσκεται ακόμη εν ζωή και μας λέει την ιστορία του.


* Διαβάστε επίσης, παλαιότερο εκτενές άρθρο από τον gay super hero, πιέζοντας εδώ.
.

ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΩΝ ΟΜΟΦΥΛΟΦΙΛΩΝ ΓΥΝΑΙΚΩΝ ΣΤΗΝ ΜΕΣΗ ΑΝΑΤΟΛΗ.

Στα δύο παρακάτω βίντεο μπορείτε να ακούσετε συνέντευξη της καθηγητήτριας Samar Habib στο Out FM με θέμα την ιστορία των ομοφυλόφιλων γυναικών στην Μέση Ανατολή. Η Samar Habib είναι συγγραφέας του βιβλίου "Islam and Homosexuality, and Female Homosexuality in the Middle East: Histories and Representations". Μπορείτε πιέζοντας εδώ να διαβάσετε το βιογραφικό της.

.

OUTCASTS. ΜΙΑ ΤΑΙΝΙΑ ΓΙΑ ΤΙΣ ΛΕΣΒΙΕΣ ΣΤΟ ΟΛΟΚΑΥΤΩΜΑ.

Outcasts.
Movie about Lesbiennes in Berlin and Holocaust.
Outcasts - NFTVA 1991 -
Written and Directed by Leigh B. Grode, Cast: Fifi L'Amour, David de Most, Jacqui Sundbery, Leigh B. Grode, Josine Fonderie, Patty Trossel, Louise Dunn, Marjena Moll, Helen Hill-Armacost.
Production Team: Ina Dekker & Joosje Vrijdaghs

.

"LOU" - ΧΟΡΟΓΡΑΦΩΝΤΑΣ ΕΝΑ ΚΟΜΜΑΤΙ ΤΗΣ ΛΟΑΔ ΙΣΤΟΡΙΑΣ.

Sean Dorsey Dance performs 'Lou' -- a suite of dances choreographed by Dorsey, based on the lifelong journals of Lou Sullivan (1951-1991), a pioneering female-to-male transgender gay activist, writer and organizer. From Dorsey's full-length concert 'Uncovered: The Diary Project' (2010).
More info at: www.freshmeatproductions.org

SVIATOSLAV RICHTER: ΤΟ AIΝΙΓΜΑ.

Ένα πραγματικά απολαυστικό ντοκυμαντέρ, μέσα από την ζωή μιας ιδιαίτερα γοητευτικής προσωπικότητας, ένα ταξίδι σε μια εποχή που γέννησε μεγάλους συνθέτες και μουσικούς. Μέσα από το ντοκυμαντέρ παιρνούν ο Ροστροπόβιτς, ο Σοστακόβιτς, ο Καραγιάν, ο Μπρίττεν και πολλοί ακόμη που ο Ρίχτερ συνεργάστηκε.

Όταν έπαιζε, κάθε κύτταρο του κορμιού του έμοιαζε σα να συμμετείχε και να πάλλεται μαζί με τις χορδές του πιάνου του.

Έζησε σε πολύ δύσκολες εποχές, και, παρ' όλα αυτά, ποτέ δεν έκρυψε ό,τι είναι ομοφυλόφιλος - στους μουσικούς κύκλους ήταν γνωστό.

Στο τελευταίο μέρος σκύβει το κεφάλι λέγοντας:
"Δεν μου αρέσει ο εαυτός μου".


From: 4785689

Μπορείτε να δείτε όλο το ντοκυμαντέρ, ακολουθώντας τα λινκς:
- Sviatoslav Richter - The Enigma (Part 2/7)
- Sviatoslav Richter - The Enigma (Part 3/7)
- Sviatoslav Richter - The Enigma (Part 4/7)
- Sviatoslav Richter - The Enigma (Part 5/7)
- Sviatoslav Richter - The Enigma (Part 6/7)
- Sviatoslav Richter - The Enigma (Part 7/7)

* Ακόμη περισσότερα για τον Richter, πιέζοντας εδώ.
.

THE FALL OF '55 (2006).

The Fall of '55
Dir. Seth Randal
2006 82 min. USA
----------------
In the fall of 1955, a gay sex scandal erupted in the unassuming, wholesome and "vice-less" town of Boise, Idaho, as teenage boys who had prostituted themselves to older men began to disclose their dalliances to authorities. Overnight, Boise's homosexual underworld-comprised mostly of married family men-was splashed onto headlines and thrust into the spotlight. Reputations were shattered and lives ruined as the rumors and accusations flew. What followed was a classic witch-hunt, marked by intense homophobic hysteria, in which the whole town became embroiled.
Seth Randal's gripping documentary provides unique insights into the pre-Stonewall gay experience as well as 1950s America's struggle with the issue of homosexuality and the prevailing myth that it was a cancer that could be spread to the youth. Interesting parallels are also drawn with the era of McCarthyism, during which fear and paranoia supplanted rational thought, and the federal government began its own purge of gays (one that continues to this day in our military).
The film raises many questions that prove difficult even today: With the accusers ranging in age from 15 to 22, at what age did their accusations of sexual corruption become simple hypocrisy? What kinds of behavior were immoral? How far should the community have gone to protect the youth? Who were the victims, and who were the exploited? In Boise, more than fifty years later, opinions are still deeply divided.

.

ONE THESE SHOULDERS WE STAND (2009).

On These Shoulders We Stand
USA, 2009, 75 Minute Running Time
DIRECTOR: Glenne McElhinney
----------------
With so much emphasis — and rightly so — on the events of the Stonewall riots, our common history has made it easy to forget the struggles of our community in other parts of the country. On These Shoulders We Stand explores the early decades of the gay rights movement in Los Angeles through the eyes of a handful of heroic individuals.
Los Angeles in the 1950’s was both a gay haven and a prison. People found each other and celebrated, only to be threatened and humiliated by the police and, it seemed, the city itself. Yet with each setback, new people found their place in the movement. Fear and shame slowly transformed into defiance. Challenging authority with a knowing silence evolved into demonstrations and marches.
In the wake of Stonewall, Los Angeles hosted the first Gay Pride Parade. Feminism and the gay rights movement partnered to lead the way for women to celebrate themselves and each other. Health clinics were opened. Churches were founded. The rights of LGBT peoples were discussed and defended. One by one, victims turned into survivors. Survivors became crusaders.
This kind of place-based history reminds us that every movement is sparked by individual stories. By celebrating different communities’ contributions to our national and international LGBT rights movements, we acknowledge that each of us, no matter where we come from, has a part to play.
— KRISTINE KOLTON

.

SWIMMING WITH LESBIANS (2009).

Swimming With Lesbians.
David B. Marshall 2009 67 min. USA
-------------
It has been said, Gays have a past but no history. Gays and Lesbians dont grow up immersed in gay history, it is something they must search for.
Swimming with Lesbians explores an upstate New York communitys efforts to create an LGBT historic archive - led by the extraordinary Madeline Davis. 

Madeline has not sat on the sidelines of LGBT history: she is a person that has been making waves for decades. In addition to writing and recording the song Stonewall Nation, produced by the Mattachine Society, she was the first openly lesbian elected delegate to speak at the Democratic National Convention, she taught the first Lesbianism course ever offered at a major American university, and she co-authored a seminal history of blue collar lesbian life, "Boots of Leather, Slippers of Gold." 

Buffalos archive is more than just the proof that the raw material of history exists. It is for many an important acknowledgement of a struggle to be seen, acknowledged and known. For Madeline, it is a story of passion and power: within the individual stories found in the archive, the past takes shape and forms the history of gay civil rights.

Buffalo, New York is a conservative blue collar city, an unlikely and surprising home for an archive of this scope. The social change that made gay rights possible was not always welcomed in Buffalo. Swimming with Lesbians looks at how people like Madeline and others in places like Buffalo, New York moved Gay rights out of the urban gay meccas and onto Main Streets in small towns.
Madelines archive introduces five Buffalo residents: Peggy, David, Camille, Tangara, and Vicki. Born David Dietrich in 1927, Peggys family declared her dead in 1975 when Peggy had her surgery. There are very few pictures of Peggy, her family destroyed them - but fortunately her friends donated a vast store of letters to the archive. These letters paint a vivid picture of her life. Portions of her letters are read by Camille, a transgendered woman who found hope in Peggys story. She was a warrior, a fighter, trying to live an authentic life. Camille transitioned in 2001 and has tried ever since to remain in Buffalo at her job in city government. Whereas Peggy withstood the abuses of her family, teenagers and adults with grace and determination, refusing to leave her town, Camille has come to realize that she is not willing to wait for acceptance. I want someone to grow old with. Im 56. I want someone to hold me. I cant find that here.
A 92 year old drag queen and a Buffalo institution, Tangara worked for Mae West and travelled across 1930s United States in a Gay Boy Review. Now, 92, he has left all of his material to the archive.
Madeline poignantly summarizes her motivations for starting the archive when she says, We are ephemeral. We will be gone. This is for the ages. Madeline is determined to see this archive installed in a library or university in Buffalo, but continues to struggle with the straight gate-keepers who hold the key to validation of her lifes work. For Madeline, a life-long librarian and keeper of the past, much hangs on that decision.

Η ιστοσελίδα της ταινίας: http://www.swimmingwithlesbians.com/

MY SUPER8 SEASON / MA SAISON SUPER8 (2005).

Μία ταινία εμπνευσμένη από την ιστορία του γαλλικού Homosexual Revolutionary Action Front, αφιερωμένη στους ηγέτες του Guy Hocquenghem και Françoise d'Eaubonne.

"My Super 8 Season" (2005, Ma saison Super8)
DIRECTOR: Alessandro Avellis
RUNTIME: 74 min
COUNTRY: France
CAST: Axel Philippon, Célia Pilastre, Roman Girelli
----------
In the early '70s, an attractive young Parisian student, Marc, tries to organize students to fight for gay rights. Meanwhile, his best friend, Julie, becomes involved in feminist and class causes. Sparks fly when these disparate groups unite in opposition to the status quo during a heated radio show debate, leading to radical changes...
"My Super 8 Season" is freely inspired by the story of the FHAR, the Homosexual Revolutionary Action Front, and dedicated to its leaders Guy Hocquenghem and Françoise d'Eaubonne.

Δείτε το τρέιλερ.

.

HOPE ALONG THE WIND: THE LIFE OF HARRY HAY (2001).

O Henry "Harry" Hay, Jr. (1912–2002), υπήρξε καθηγητής στο επάγγελμα, και ένας από τους θεμελιωτές του πρώιμου λοαδ κινήματος στις ΗΠΑ. Στα πρώτα του βήματα τον βρίσκουμε στο Κομμουνιστικό Κόμμα των ΗΠΑ, ενώ από το 1950 από τους ιδρυτές της Mattachine Society, της πρώτης οργάνωσης για τα γκέι δικαιώματα και από το 1953 ηγέτης της. Τον βρίσκουμε αργότερα το 1969 στους Stonewall riots, καθώς επίσης στο Gay Liberation Front. Αργότερα ιδρυτή των Radical Faeries.

Hope Along the Wind: The Life of Harry Hay (2001)
Directed by: Eric Slade
Run time: 57 minutes
Country: U.S.A.
Review by: Wik Wikholm
Reviewed on: June 01, 2010
--------------
You might expect the first significant documentary film about the founder of the gay male movement for equality in the United States to be an exercise in hero worship, but Hope Along the Wind: The Life of Harry Hay reveals almost as much about the flaws that kept Hay from achieving more as it does about the strengths that led to his substantial accomplishments.
Hope Along the Wind is a straightforward and well-crafted documentary that begins with a brief recap of Hay's youth. He was a whip-smart boy born into a wealthy family that lost its riches during the Great Depression. During his teenage years, he developed leftist sympathies and later became an ardent member of the Communist Party to which he was introduced by actor Will Geer, his friend and eventual lover.
After consulting a psychiatrist who told him marriage would likely cure him of his homosexuality, Hay married a fellow Party member with whom he had shared his homosexual history. The marriage produced two children, but failed to make Hay's homosexuality go away. Unable to bear the double life that his marriage and homosexuality forced upon him, Hay divorced. He also left the Party on grounds that his homosexuality could prove embarrassing or even expose fellow members to investigation. Though no longer able to call himself a card-carrying communist, Hay remained committed to the Party's ideals, ideology, and organizational style.
In 1950, Hay used the skills he acquired as a communist organizer to lead the formation of the Mattachine Society, the first successful gay rights organization in the United States. Turbulent years followed as more centrist members joined Mattachine and ultimately expelled Hay and other radicals from the group's leadership. The centrists rebuilt Mattachine into an organization narrowly focused on ending police harassment and gaining homosexual rights. In the age of Senator Joe McCarthy and House Un-American Affairs Committee witch-hunts, the moderates had little sympathy with--and considerable fear of--Hay's broader radical agenda and especially his communism.
Some years after his ouster from Mattachine, Hay embraced the counterculture of the 1960s and 1970s and became an iconic leader of the Radical Faeries, a movement described by glbtq.com contributor John Harry Banck as identified with "the gender variant sacred outsider that has appeared and reappeared in many cultures throughout human history." In the film, Hay says that he sees the Faeries as similar to the Berdache (two-spirit people) in Native American cultures. Though anthropologists will quickly recognize Hay's appropriation of the Berdache as an idealized, oversimplified, and romanticized distortion of two-spirit traditions, the film includes a scene in which a group of American Indians honor Hay and express appreciation for his attention.
No film can present a complete biography in just 57 minutes, but Hope Along the Wind succeeds in capturing the high points of Hay's activist career as well as the ideological underpinnings of his activism. It also exposes the personal rigidity, inability to compromise, and narcissism that kept him from accomplishing even more than he did.
The controversy surrounding Hay's unsuccessful fight against the exclusion of NAMBLA from pride marches is notably absent from the film. The issue resurfaced in 2009 when right-wing groups tried to use it to smear Gay, Lesbian, and Straight Education Network (GLSEN) founder Kevin Jennings and, by extension, the Obama administration, when the Secretary of Education appointed Jennings Assistant Deputy Secretary for Safe and Drug-Free Schools.
Hope Along the Wind, which was filmed before Hay's death in 2002, includes extensive interviews with Hay and several other Mattachine founders as well as documentary photographs from the era. It is valuable for its review of the American gay male homophile movement in the 1950s, its discussion of the birth and growth of countercultural movements such as the Radical Faeries in the 1970s, and as a brief and balanced introduction to the life of Harry Hay
- από το glbtq.com

.

STONEWALL UPRISING (2010).

"Stonewall Uprising," the documentary film from Kate Davis and David Heilbroner exploring the three days of unrest that began in the early morning hours of 28 June 1969 after police raided the Stonewall Inn in Greenwich Village, opens Wednesday throughout North America.
The uprising marked a turning point for gay identities and rights in the United States and around the world. From The New York Times:
"Before Stonewall there was no such thing as coming out or being out," says Eric Marcus, the author of "Making Gay History: The Half-Century Fight for Lesbian & Gay Equal Rights." "People talk about being in and out now; there was no out, there was just in."
At the time of the riots, homosexuality was illegal in every state except Illinois. Before the laws were changed, one commentator observes, gay bars offered the same kind of social haven for an oppressed minority as black churches in the South before the civil rights movement.
The cultural demonizing of gay men in public service films depicted them as at best, psychologically damaged and at worst, ruthless sexual predators. Lesbians were nearly invisible.
Not long after the riots, LGBT communities in the United States, Canada, Australia, and Western Europe increasingly became cohesive politically active units in the movement towards equal rights for all. Gay Pride events held annually around the end of June commemorate the three days that changed our world forever and for the better.

Ακολουθεί το τρέϊλερ.

[STONEWALL UPRISING
Produced and directed by Kate Davis and David Heilbroner; written by Mr. Heilbroner, based on the book “Stonewall: The Riots That Sparked the Gay Revolution” by David Carter; director of photography, Buddy Squires; edited by Ms. Davis; music by Gary Lionelli; released by First Run Features.]

.

ΟΙ ΝΤΟΥΜΑΝΟΤΡΥΠΕΣ - ΛΑΠΑΘΙΩΤΗΣ

(...) Ένα βράδυ ο Λαπαθιώτης ήταν καθισμένος σε μια πειραιώτικη ταβέρνα, με μια παρέα εργατόπαιδα κι έπινε κρασί. Κάποιος άγνωστος, αρκετά ύποπτος, είδος προστάτη της κακιάς ώρας, τον φωνάζει με τρόπο, ιδιαιτέρως, κι έπειτα από πολλές νουθεσίες του λέει:
- Η θέση σας δεν σας επιτρέπει να κάθεστε με τέτοια υποκείμενα.
Κι ο Λαπαθιώτης:
-Η θέση μου όμως μου επιτρέπει, υποθέτω κάτι άλλο. Να σε χέσω... Ή μήπως δεν μου επιτρέπει ούτε κι αυτό;!, και γυρίζει μεγαλοπρεπώς στην παρέα του (...)

Ντουμανότρυπες.
του Ναπολέοντα Λαπαθιώτη
άγνωστου συνθέτη.
---
Κάτω στου Μήτσου τον ντεκέ κάναν οι μπάτσοι μπλόκο
και βρήκαν ντουμανότρυπες κ' ένα γιαπί λουλάδες,
πενηνταδυό διμούτσουνες και δεκαοχτώ μαρκούτσια.

Σουρτά- σουρτά με μπαμπεσιά ζυγώσαν οι ρουφιάνοι,
με ζούλα ήρθαν οι πούστηδες και μας εβάναν μπόστα:
τσιμπήσαν πρώτα τον Μπαλήν, όπου φυλούσε τσίλλιας,
και μπήκαν στο τσαρδάκι μας και μας τα κάναν λίμπα.

Πήραν τις ντουμανότρυπες, πήραν και τους λουλάδες,
πήραν και τις διμούτσουνες, τα δεκαοχτώ μαρκούτσια,
πήραν και τους ντερβίσιδες και στο πλεχτό τους πάνε

πήραν τον Μίκα το Ντουρντή, το τζε του Ντελαβέρη,
το Μπάμπουλα, το Μπούμπουλα και το Μπαλή το Μήτσο,
πήρανε και το ντερτιλή το Ντάτα, το θερίο,
πόκανε πέντε στην Παλιά και δώδεκα στ' Ανάπλι,
κι όταν μιλάη τσακίζεται και λέει: Όφ, τ' αδρεφάκι.
Πήραν και το Σκουντή το Λια με τα σμιχτά τα φρύδια,
κι ο Λιάκος βαρυγκόμαγε, κι ο Λιάκος βλαστημούσε.

Λιάκο μ' τ' έχεις και θλίβεσαι, τ' έχεις κι αναστενάζεις;
Δεν κλαίω που με τσιμπήσανε και στο πλεχτό με πάνε,
μον' κλαίω που μου τη σκάσανε κι ακόμα είμαι χαρμάνι...
- sarantakos.com

[Από την μελοποίηση, λείπει η δεύτερη στροφή.]




[Από την ταινία Μετέωρο και Σκιά, του Τάκη Σπετσιώτη.
Λαπαθιώτης ο Τάκης Μόσχος, Μ. Παπανικολάου ο Γ. Παλαμιώτης.]
(...) Ο Απόλλων προχώρησε σιωπηλός και τον ακολούθησε. Πέρασαν την πλατεία, που στις δύο άκρες της ακινητούσαν οι λευκοί όγκοι των αγαλμάτων κι έπειτα επέτρεψαν αριστερά στην 'αλλέα των στεναγμών' στο δρόμο που περνάει πάνω από το πελώριο μαρμάρινο χτίριο. Στη μαρκινή σειρά των πάγκων άλλα ζευγάρια καθόντουσαν και, σ' ένα απ' αυτά, αναγνώρισαν τον Τσιρίμη κάποιο ψηλό ναύτη. Καθώς είχε περάσει το χέρι του πίσω από λαιμό του συντρόφου του και του χάϊδευε το μάγουλο, σιωπηλός, κοιτώντας μπροστά του, ποιός ξέρει τί να σκεφτόταν η 'μαρκησία' και σε τί ερωτικές ονοροπολήσεις να παραδινόταν η φαντασία του. (...)

[Canavaccio, κείμενα περί της ηδονιστικής δρόγης, από το κεφάλαιο "Ο Ναπολέων Λαπαθιώτης, ο Μήτσος Παπανικολάου και οι ουσίες", εκδ. Heteron, 2008.]
.