AMERICAN INSTITUTE OF BISEXUALITY: "IT GETS BETTER".

.

TRUE LGBT STORIES.

.

ΓΙΑΚΟΥΜΑΤΟΣ: "ΚΑΘΡΕΦΤΗ ΚΑΘΡΕΦΤΑΚΙ ΜΟΥ, ΠΟΣΟ ΑΝΤΡΑΣ ΕΙΜΑΙ;"

Ο γνωστός από τα παλαιότερα, με "τον πο@... τον Μήτσο τον ηλεκτρολόγο", Γιακουμάτος, ησύχασε όταν είδε τον καθρέφτη και ρώτησε "καθρέφτη, καθρεφτάκι μου πόσο... άντρας είμαι;":

"Κοιτάχτηκα στον καθρέφτη και είδα και λέω: ντιντής δεν είμαι, τα μαλλάκια μου είναι άσπρα, δεν 'αδερφίζω', άρα να να ψαχτούν αυτοί που ενοχλούνται να δουν ποιούς φωτογραφίζει"

(μέσω των ειδήσεων του Mega, βίντεο εδώ)

Όλα αυτά, εν όσω, ο Φ. Κρανιδιώτης, μας διαβεβαιώνει στο ίδιο ρεπορτάζ ότι τον συνεχάρησαν για τις δηλώσεις του τέσσερις βουλευτές της Ν.Δ., ενώ μίλησε για αρκετή ώρα με τον Πρόεδρο της ΝΔ, Σαμαρά...
.

ΕΝΑ ΑΡΘΡΟ ΑΠΟ ΤΗΝ ΥΠΑΤΗ ΑΡΜΟΣΤΗ ΤΟΥ ΟΗΕ ΓΙΑ Τ' ΑΝΘΡΩΠΙΝΑ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ: "ΟΜΟΦΥΛΟΦΟΒΙΚΗ ΒΙΑ, ΕΓΚΛΗΜΑΤΙΚΗ ΣΙΩΠΗ ΚΑΙ ΠΡΟΚΑΤΑΛΗΨΗ"

Αντιγράφω από την Ελευθεροτυπία.

Ομοφοβική βία, εγκληματική σιωπή και προκατάληψη
Της ΝΑΒΙ ΠΙΛΑΪ*
Ο Σεθ Γουόλς ήταν δεκατριών ετών όταν τον περασμένο Σεπτέμβριο κρεμάστηκε στον κήπο του σπιτιού του στο Τεχατσάπι της Καλιφόρνιας.
Πριν πάρει την τραγική αυτή απόφαση, είχε υποστεί για χρόνια τις ομοφοβικές προσβολές και βρισιές των συνομήλικών του στο σχολείο και τη γειτονιά του. Ο Σεθ ήταν ένα από τα έξι έφηβα αγόρια στις ΗΠΑ που αυτοκτόνησαν μόνο τον περασμένο Σεπτέμβριο, αφού υπέφεραν στα χέρια ομοφοβικών νταήδων.
Τις τελευταίες εβδομάδες έχει σημειωθεί αύξηση των επιθέσεων εναντίον ατόμων που θεωρήθηκαν γκέι, λεσβίες, αμφιφυλόφιλοι ή διεμφυλικοί. Στις 10 Οκτωβρίου στο Βελιγράδι, μια ομάδα διαδηλωτών εκτόξευσαν ύβρεις, βόμβες μολότοφ και αναισθησιογόνα κατά μιας ειρηνικής παρέλασης ομοφυλόφιλης υπερηφάνειας, με αποτέλεσμα τον τραυματισμό 150 ατόμων. Στις 3 Οκτωβρίου στη Νέα Υόρκη, τρεις νεαροί άνδρες, που πιστεύεται ότι ήταν ομοφυλόφιλοι, απήχθησαν και μεταφέρθηκαν σε ένα άδειο διαμέρισμα στο Μπρονξ όπου υποβλήθηκαν σε φρικτά βασανιστήρια. Στη Νότια Αφρική, μια μεγάλη διαδήλωση στο Σοβέτο ανέδειξε τη διαδεδομένη πρακτική των βιασμών των λεσβιών, την οποία οι δράστες συχνά προσπαθούν να δικαιολογήσουν ως μια προσπάθεια «διόρθωσης» της σεξουαλικότητας των θυμάτων.
Η ομοφοβία, όπως ο ρατσισμός και η ξενοφοβία, υπάρχει σε διαφορετικό βαθμό σε όλες τις κοινωνίες. Καθημερινά, σε κάθε χώρα, άνθρωποι διώκονται, διασύρονται, δέχονται βίαιες επιθέσεις ή ακόμη και δολοφονούνται εξαιτίας του σεξουαλικού προσανατολισμού και του φύλου τους. Συγκεκαλυμμένη ή απροκάλυπτη, η ομοφοβική βία προκαλεί μεγάλα δεινά που συχνά καλύπτονται από ένα πέπλο σιωπής.
Είναι καιρός να υψώσουμε τη φωνή μας. Αν και την ευθύνη για τα εγκλήματα μίσους φέρουν οι ίδιοι οι δράστες, έχουμε όλοι καθήκον να καταπολεμήσουμε τη μισαλλοδοξία και την προκατάληψη και να απαιτήσουμε την τιμωρία των ενόχων. Πρώτη προτεραιότητα είναι να πιέσουμε για την καθολική αποποινικοποίηση της ομοφυλοφιλίας. Σε περισσότερες από 70 χώρες, υπάρχουν άτομα που αντιμετωπίζουν ποινικές κυρώσεις εξαιτίας του σεξουαλικού τους προσανατολισμού. Οι σχετικοί νόμοι εκθέτουν τα άτομα αυτά στον διαρκή κίνδυνο σύλληψης, κράτησης και σε ορισμένες περιπτώσεις στον κίνδυνο των βασανιστηρίων ή ακόμα και της εκτέλεσης. Διαιωνίζεται επίσης ο στιγματισμός και δημιουργείται ένα κλίμα μισαλλοδοξίας και βίας.
Ωστόσο, η αποποινικοποίηση είναι μόνο το πρώτο βήμα. Γνωρίζουμε ότι και στις χώρες όπου έχουν καταργηθεί οι ποινικές κυρώσεις, απαιτούνται περισσότερες προσπάθειες για την καταπολέμηση των διακρίσεων και της ομοφοβίας. Και εδώ, όλοι έχουμε ένα ρόλο να διαδραματίσουμε, ιδίως όσοι κατέχουμε θέσεις εξουσίας και επιρροής. Οι πολιτικοί, οι τοπικοί ηγέτες, οι εκπαιδευτικοί και οι δημοσιογράφοι.
Δυστυχώς, αυτοί που θα έπρεπε να ασκούν την επιρροή τους για την προώθηση της ανεκτικότητας κάνουν πολύ συχνά ακριβώς το αντίθετο, ενισχύοντας τις λαϊκές προκαταλήψεις. Στην Ουγκάντα, για παράδειγμα, όπου η βία με κριτήριο τον σεξουαλικό προσανατολισμό είναι συνήθης και οι ακτιβιστές των δικαιωμάτων των ομοφυλοφίλων αντιμετωπίζουν διωγμούς και συλλήψεις, μια εφημερίδα «ξεφώνισε» στο πρωτοσέλιδό της εκατό Ουγκαντέζους τους οποίους η εφημερίδα χαρακτήρισε γκέι ή λεσβίες. Οι φωτογραφίες τους δημοσιεύθηκαν με τίτλο «Κρεμάστε τους». Είναι καιρός να πούμε ότι αυτό το είδος δημοσιογραφίας δεν είναι τίποτε άλλο παρά υποκίνηση σε μίσος και βία.
Μίλησα πρόσφατα στη Γενεύη σε μια εκδήλωση για την αποποινικοποίηση της ομοφυλοφιλίας, που χρηματοδοτήθηκε από δεκατέσσερις χώρες της Ευρώπης, της Βόρειας Αμερικής, της Νότιας Αμερικής και της Ασίας. Σε ένα βιντεοσκοπημένο μήνυμα, ο αρχιεπίσκοπος Ντέσμοντ Τούτου μίλησε με πάθος για τα διδάγματα του απαρτχάιντ και τα ίσα δικαιώματα για όλους.
«Κάθε φορά που μια ομάδα ανθρώπων αντιμετωπίζεται ως κατώτερη, το μίσος και η μισαλλοδοξία θριαμβεύουν», είπε. Δεν χρειάζεται να υπάρξουν περισσότεροι θάνατοι και ξυλοδαρμοί για να πεισθούμε ότι έχει δίκιο. Είναι στο χέρι όλων να απαιτήσουμε την ισότητα για όλους τους συνανθρώπους μας, ανεξάρτητα από τον σεξουαλικό τους προσανατολισμό ή το φύλο τους.
* Υπατη αρμοστής του ΟΗΕ για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα.

.

Η ΝΔ, ΟΙ "ΝΤΙΝΤΗΔΕΣ" ΚΑΙ ΤΑ "ΑΔΕΡΦΙΣΤΙΚΑ ΚΟΛΠΑ"...

Αντιγράφω απόσπασμα από ρεπορτάζ της Χρ. Κοραή, στην σημερινή Ελευθεροτυπία.

Μόλις σκέφτηκε ο Σαμαράς το λίφτινγκ άρχισαν οι αναταράξεις
Ελευθεροτυπία, Τρίτη 28.12.2010
(...) Χαρακτηριστικές του κλίματος που υπάρχει είναι οι αιχμές που άφησε ο στενός πολιτικός φίλος του Α. Σαμαρά, δικηγόρος Φαήλος Κρανιδιώτης. Σε άρθρο του στο antinews ανέφερε μεταξύ άλλων: «Υπάρχει ο τρόπος που διαπρέπει διακομματικώς στην Ελλάδα, της καμαρίλας, όπου κάθε κομψευόμενος που δεν έχει δουλέψει ποτέ, διασπείρει φήμες γι' ανύπαρκτες "συγκρούσεις", υπονομεύει τη συλλογικότητα και προσπαθεί να "κοντύνει" όποιους θεωρεί απειλή π.χ. για το βαμμένο του μαλλί και το ασήμαντο εγώ του. Λίγη γκλαμουριά, πολύς βερμπαλισμός αλλά, αδέρφια, άμα δεν υπάρχει ιδεολογική ραχοκοκαλιά, μόνο με "αδερφίστικα" κόλπα, δεν κάνεις πολιτική. Ούτε κόμμα ούτε χώρα πάει έτσι μπροστά».
Σε επικοινωνία που είχε η «Ε» μαζί του αρνήθηκε να κατονομάσει τους πολιτικούς της Ν.Δ. που εννοεί. Διευκρίνισε μόνο ότι δεν αναφέρεται στον Παναγιωτόπουλο με τον οποίο είναι στενοί φίλοι, όπως είπε.

.

THE NASTY HABITS

. "We are the girls your mother warned you about...
and we are definitely not your average girls."
Οι Nasty Habbits, είναι τρανς μπάντα που ζουν στο Σηάτλ των ΗΠΑ. Απ' όσο διαβάζω κάνουν περφόρμανς με διασκευές γνωστών κομματιών.

AC/DC cover: Long Way to the Top

Judas Priest cover: Living after midnight.

Cult cover: She Sells Sanctuary.

* http://www.thenastyhabits.com/ .

Η ΒΙΡΤΖΙΝΙΑ ΓΟΥΛΦ ΚΑΙ ΟΙ ΑΣΤΕΡΙΣΜΟΙ ΤΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ.

Αντιγράφω από την "Αυγή".

Η Βιρτζίνια Γουλφ και οι αστερισμοί της ιστορίας
ΤΟΥ ΔΗΜΗΤΡΗ ΚΑΡΓΙΩΤΗ*
----------------
ANGELIKI SPIROPOULOU, Virginia Woolf, Modernity and History: Constellations with Walter Benjamin, London, Palgrave Macmillan, 2010
Το ενδιαφέρον για τη Βιρτζίνια Γουλφ, μία από τις μείζονες μορφές του αγγλικού μοντερνισμού στο πάνθεον πλέον της παγκόσμιας λογοτεχνίας, συνεχίζει αμείωτο μέχρι τις μέρες μας. Η Γουλφ (1882-1941) υπήρξε προσωπικότητα πολύπλευρη. Από καλή οικογένεια, έλαβε εξαίσια μόρφωση κατ' οίκον, συγχρωτίστηκε με τους πλέον σημαντικούς διανοούμενους και καλλιτέχνες της βικτωριανής Αγγλίας, υπήρξε μέλος της ομάδας του Μπλούμσμπερυ (ενός κύκλου με συχνά προκλητικές ιδέες που άσκησε μεγάλη επίδραση στα πολιτισμικά δρώμενα των αρχών του 20ού αιώνα), ίδρυσε τον εκδοτικό οίκο Χόγκαρθ (ο οποίος εξέδωσε, εκτός των βιβλίων της, και άλλα σημαντικά έργα, όπως την Έρημη Χώρα του Έλιοτ και την έγκυρη έκδοση των έργων του Φρόυντ στα αγγλικά) και κληροδότησε στην λογοτεχνία σπουδαία μυθιστορήματα (όπως Η κυρία Ντάλλαγουεη, Στο Φάρο, Ορλάντο, Τα Κύματα, Τα Χρόνια, Ανάμεσα στις Πράξεις). Υπήρξε όμως και άνθρωπος αιρετικός, χαρακτήρας αντισυμβατικός, που επαναστάτησε κατά των συμβάσεων της εποχής της: κατήγγειλε τον αποκλεισμό των γυναικών από την εκπαίδευση, παντρεύτηκε άνδρα εκτός της κοινωνικής τάξης και του θρησκεύματός της (έναν φτωχό Εβραίο), εκδήλωσε έντονο ενδιαφέρον για την αμφισεξουαλικότητα και στο τέλος αυτοκτόνησε, μετά από επαναλαμβανόμενες κρίσεις ψυχικής αστάθειας, υπό την απειλή του ναζισμού που εξαπλωνόταν επικίνδυνα, αλλά και ίσως ως αποτέλεσμα της σεξουαλικής κακοποίησης που μάλλον είχε υποστεί σε νεαρή ηλικία.
Η Γουλφ σήμερα θεωρείται κεφαλαιώδης μορφή της λογοτεχνίας του μοντερνισμού, μαέστρος της τεχνικής του «εσωτερικού μονολόγου» (ή αλλιώς της «ροής της συνείδησης») που αποτέλεσε για την τέχνη του λόγου επανάσταση παρόμοια και παράλληλη με αυτήν που επέφεραν στις εικαστικές τέχνες οι από πολλές μεριές επιθέσεις των ιστορικών πρωτοποριών. Η Γουλφ αμφισβήτησε τις ολοποιητικές αξιώσεις της ρεαλιστικής αναπαράστασης και τις υπονόμευσε, μειώνοντας τη σημασία της γραμμικότητας στην χρονική και αιτιακή αλληλουχία της αφήγησης και την πρωτοκαθεδρία του ενός, παντογνώστη αφηγητή, έφτασε δε να πειραματίζεται με τη γραμματική και σύνταξη της ίδιας της γλώσσας και να δοκιμάζει τα όρια της λογοτεχνίας και των παραδοσιακών ειδών της. Ενδιαφέρθηκε για την πραγματικότητα στην ανεπεξέργαστη εκδοχή της, ως ασυνεχή και αποσπασματική, αποτελούμενη από εμπειρίες παροδικές και φευγαλέες, και ως τέτοια προσπάθησε να την αποδώσει λογοτεχνικά.
Εκ των υστέρων, είμαστε σε θέση να συλλάβουμε ότι όχι μόνο ανταποκρινόταν με αυτόν τον τρόπο, λιγότερο ή περισσότερο συνειδητά, στις λογοτεχνικές επιταγές που επέβαλε η πολιτισμική κατάσταση που ονομάζουμε νεωτερικότητα, αλλά και θεωρούσε, αρκετές δεκαετίες πριν την άνοδο του κριτικού ρεύματος του φεμινισμού και τους λογοτεχνικούς πειραματισμούς του γαλλικού «νέου μυθιστορήματος», ότι η υπονόμευση του ηγεμονικού λόγου (και ιδίως του ανδρικού) μπορεί να έρθει και από τη λογοτεχνία, στο βαθμό που της επιτρέπεται πλέον να δημιουργήσει τρόπους μοντέρνους, προκειμένου να αρθρώσει έναν λόγο νέο που θα επιτρέψει στο περιθωριακό να εκφραστεί. Γι' αυτό και η Γουλφ μελετήθηκε εκτενώς και πολλαπλώς, όχι αποκλειστικά στην προοπτική των λογοτεχνικών καινοτομιών που εισήγαγε στα πλαίσια του μοντερνισμού, αλλά και υπό το φως νεώτερων θεωρητικών προσανατολισμών, που έδωσαν έμφαση στους τρόπους με τους οποίους κατέστησε δυνατή τη δυνατότητα έκφρασης του «υπάλληλου» (subaltern) σε διάφορες εκφάνσεις που αυτό παίρνει: η γυναίκα, η λεσβία, ο πένης, ο εβραίος.
Για μια μείζονα συγγραφέα για την οποία ζητήματα όπως η γλώσσα, η αναπαράσταση και ο χρόνος αποτέλεσαν αφετηρία των καλλιτεχνικών της ανησυχιών και του λογοτεχνικού της διαβήματος, αλλά και η οποία και μελέτησε ιστορία και σκόπευε, παρόλο που δεν κατάφερε τελικά, να γράψει ένα «κανονικό βιβλίο ιστορίας», προκαλεί εντύπωση το γεγονός πως οι ιδέες της περί ιστορίας δεν είχαν, ως τώρα, αναλυθεί συστηματικά. Το κενό αυτό, στη διεθνή βιβλιογραφία της Γουλφ αλλά και του μοντερνισμού γενικότερα, έρχεται να καλύψει το καινούργιο βιβλίο της Αγγελικής Σπυροπούλου. Στην εξαιρετική μελέτη της, η Σπυροπούλου αναζητά την θεωρία της Γουλφ περί ιστορίας και την προοπτική περί ιστοριογραφίας που αυτή συνεπάγεται, έτσι όπως αυτές επικαθορίζονται από την εγγραφή τους στα ευρύτερα αιτήματα του μοντερνισμού και τις επιταγές της νεωτερικότητας. Και το κάνει αυτό στρεφόμενη στον εμβληματικό μελετητή της νεωτερικότητας, τον Βάλτερ Μπένγιαμιν (1892-1940), του οποίου οι ερμηνευτικές περιπλανήσεις αποτελούν πλέον αναπόδραστο σταθμό σε όποιον θέλει να προσεγγίσει την έννοια του μοντέρνου. Η Σπυροπούλου έχει ήδη συμβάλει στην είσοδο του στοχαστή στα ελληνικά πράγματα, έχοντας επιμεληθεί έναν σημαντικό τόμο στον οποίον παρουσιάζονται βασικά χαρακτηριστικά του έργου του Μπένγιαμιν από Έλληνες και ξένους επιστήμονες. Στην παρούσα μελέτη, ο φιλόσοφος και η λογοτέχνις εξετάζονται από κοινού: συνδυάζοντας φιλολογικές και ερμηνευτικές πρακτικές, προσεγγίζοντας λογοτεχνικό, ιστορικό και φιλοσοφικό λόγο και, βέβαια, συνομιλώντας με την διεθνή βιβλιογραφία η Σπυροπούλου φωτίζει με τρόπο ουσιαστικό μια πτυχή του μοντερνισμού η οποία αν και θεμελιώδης, δεν είχε διερευνηθεί ενδελεχώς.
Η μελέτη προτείνει πως, σε σημαντικό βαθμό, ο μοντερνισμός της Γουλφ είναι αποτέλεσμα των τρόπων με τους οποίους η νεωτερική κατάσταση επιτρέπει στην συγγραφέα να συλλάβει το παρελθόν. Πλέον συνειδητοποιείται ότι η σημασία του παρελθόντος έγκειται σε μεγάλο, καθοριστικό βαθμό, στην δυναμική των τρόπων αναπαράστασής του. Αυτοί οι τρόποι ορίζονται από συνιστώσες εν πολλοίς ιδεολογικές, κι έτσι παράγουν μάλλον παρά απλώς αφηγούνται νόημα - και συνεπώς χαρακτηρίζονται καταστατικά από πολιτική διάσταση. Έτσι η Γουλφ αντιτίθεται, λιγότερο ή περισσότερο ρητά, τόσο στον ιστορικισμό όσο και στην παραδοσιακή ιστοριογραφία, ως επιστημολογικά αφελείς ή ιδεολογικά ύποπτους, και προκρίνει, αντίθετα, μια θεώρηση της ιστορίας την οποία η Σπυροπούλου ονομάζει «κριτική ιστοριογραφία». Έχοντας συνείδηση της αφηγηματικής διάστασης της ιστορικής αναπαράστασης, της υποκειμενικής πρόσληψης των «γεγονότων», της σημασίας του υποκειμένου και της γλώσσας στην παραγωγή του παρελθόντος, η Γουλφ όχι μόνο δεν συντάσσεται τελικά με την παραδεδομένη αντίληψη περί ανιστορικότητας του μοντερνισμού, αλλά και προαναγγέλλει θεωρίες που χρόνια αργότερα έμελλε να αλλάξουν τον τρόπο με τον οποίον κατανοούμε την επιστημολογία της ιστοριογραφίας.
Μολονότι έρχεται από άλλο χώρο και ανήκει σε διαφορετική παράδοση, η πολυεπίπεδη και επίμονη κριτική του Μπένγιαμιν στον ιστορικισμό, από την αρχική απόχρωση της «εμμένειας» (immanence) μέχρι την κλίση της προς τον «κριτικό υλισμό», έχει εντυπωσιακές ομοιότητες με αυτήν της Γουλφ. Ο Μπένγιαμιν αντιτίθεται στην ομογενοποίηση που συνεπάγεται το ιστορικό αίτημα συνέχειας, αιτιότητας, γραμμικότητας του παρελθόντος και το εγχείρημα αναζήτησης της αρχής. Επιτίθεται εξίσου και στην τελεολογική προοπτική που συνεπάγεται η έννοια της προόδου -κληροδότημα του διαφωτισμού- η οποία φυσικοποιεί την ιστορική εξέλιξη. Προς αυτήν την κατεύθυνση, ο Μπένγιαμιν δεν δημιουργεί μόνον ένα λαμπρό είδος δοκιμιακής γραφής διαμέσου της οποίας λαμβάνει χώρα η κριτική πράξη και πρακτική, αλλά αναπτύσσει και ένα νέο κριτικό λεξιλόγιο που κατ' αυτόν χαρακτηρίζει και επεξηγεί την νεωτερικότητα (η αύρα, η διαλεκτική εικόνα, ο πλάνης, ο βιωμένος χρόνος, οι αστερισμοί της ιστορίας κτλ.), αναγκαίο προκειμένου να περιγραφεί η επαναστατική, εκρηκτική δυναμική της.
Η μελέτη της Σπυροπούλου εξερευνά λεπτομερώς τους αστερισμούς που σχηματίζουν οι δυο σημαντικές μορφές της ευρωπαϊκής διανόησης, οι οποίοι αν και σύγχρονοι, αγνοούσαν ο ένας την ύπαρξη του άλλου. Τα δυο πρώτα, θεωρητικά κεφάλαια εισάγουν τον αναγνώστη στις έννοιες-κλειδιά της μελέτης (νεωτερικότητα, μοντερνισμός, ιστορία, ιστοριογραφία) και τοποθετούν τον Μπένγιαμιν και τη Γουλφ στα θεωρητικά της συμφραζόμενα, ενώ δίνουν ιδιαίτερο βάρος στην διερεύνηση της ιδέας της ιστορίας και την πρακτική της ιστοριογραφίας. Στα επόμενα έξι κεφάλαια προσεγγίζεται λεπτομερώς το πολυσχιδές έργο της Γουλφ και φωτίζεται η πολύπλοκη σχέση της με την ιστορία. Αναλαμβάνοντας να θέσει ένα ζήτημα τελικά παραμελημένο στην βιβλιογραφία της Γουλφ, αλλά κι ευρύτερα του μοντερνισμού, η μελέτη διακρίνει υπόγειες, παράλληλες σχέσεις ανάμεσα στη Γουλφ και στον Μπένγιαμιν, και αναδεικνύει τη σύμπλευση του κεντρικού τους προβληματισμού περί ιστορίας, ως ανταπόκριση στην συνθήκη της νεωτερικότητας.
Υπάρχει στην Ελλάδα μια επιστημονική κοινότητα που δουλεύει χωρίς φανφάρες και διαλέγεται με τις επιστημονικές εξελίξεις σε επίπεδο διεθνές. Όσοι γνωρίζουν τι σημαίνει να δημοσιεύει ένας Έλληνας πανεπιστημιακός σε αγγλόφωνο εκδοτικό οίκο, και μάλιστα περί αγγλικής λογοτεχνίας, καταλαβαίνουν πως πρόκειται για ένα βιβλίο που έχει ήδη κριθεί. Με τρόπο ευσύνοπτο, βιβλιογραφικά τεκμηριωμένο και ενημερωμένο, το βιβλίο της Σπυροπούλου όχι μόνον ανταποκρίνεται στις διεθνείς απαιτήσεις επιστημονικού λόγου, αλλά και αποτελεί παράδειγμα μοντέρνας γραμματολογικής προσέγγισης από σκοπιά συγκριτική. Ενάντια στην επιδρασιθηρία που καταδυνάστευσε για δεκαετίες το χώρο κι έδωσε (και δίνει ακόμη) μυριάδες βαρετές δουλειές και εξεζητημένες «συγκριτολογικές» μελέτες, και σε κριτικές πρακτικές που, μέσω μιας επίφασης μοντέρνας μεθοδολογίας, καλύπτουν έντεχνα γραμματολογική ανεπάρκεια, η έγκυρη μελέτη της Σπυροπούλου ξεχωρίζει ως συγκριτολογική δουλειά στην ουσιαστική της εκδοχή.
*Ο Δημήτρης Καργιώτης διδάσκει Συγκριτική Γραμματολογία στο Πανεπιστήμιο Ιωαννίνων

.

DIMITRIS YEROS - SHADES OF LOVE.

Dimitris Yeros - Shades of Love
Presentation of the exhibition "Shades of Love" by Dimitris Yeros in the Michael Cacoyannis Foundation.
Photography and Video inspired by the great Greek Poet C.P. Cavafy. The photographs are from Dimitris Yeros' book "Shades of Love" - Insight Editions
1 December 2010 -- 10 January 2011
Piraeus st. 206
Athens, Greece

.

ΦΟΒΙΚΑ - ΡΑΤΣΙΣΤΙΚΑ ΠΑΡΑΛΗΡΗΜΑΤΑ.

Ειλικρινά, δεν καταλαβαίνω γιατί δεν κινείται αυταπάγγελτα από κάποιον εισαγγελέα ο αντιρατσιστικός νόμος 729/1979, που απαγορεύει τον αντισημητικό (δυστυχώς όχι τον ομοφυλοφοβικό και τον τρανσφυλοφοβικό) ρατσιστικό λόγο μίσους.



(btw, έχει κάνει καλό φροντιστήριο πάντως ο Αχμαντινετζάντ στους απανταχού μουτζαχεντίν.)

--------
Ενημέρωση: Αντιγράφω απόσπασμα δήλωσης της Ντ. Μπακογιάννη για το θέμα από εδώ (ολόκληρη η δήλωση στο 3ο σχόλιο):
"Με τις δηλώσεις του όμως ο Πειραιώς Σεραφείμ, αγνοώντας επί πλέον και το γεγονός ότι η Εκκλησία της Ελλάδος συνδέεται άμεσα με το κράτος, παρέβη και τον ποινικό νόμο της Ελλάδας, ο οποίος και απαγορεύει και τιμωρεί αυστηρά, όσους υποκινούν φυλετικά μίση και πάθη. Αλλά επ΄αυτού αρμόδια να αποφανθεί είναι η ελληνική Δικαιοσύνη".
.

CAVAFY CHEATS PLAYING STRIP POKER.

. ''Cavafy Cheats Playing Strip Poker''. Photo by Duane Michals. The actor Joel Grey,
a friend of the photographer, plays the poet. .

Η ΥΠΟΓΡΑΦΗ ΤΗΣ ΑΝΑΘΕΩΡΗΣΗΣ ΤΗΣ "DON'T ASK DON'T TELL".

Το βίντεο από την υπογραφή της αναθεώρησης της "Don't ask, don't tell" από τον Πρόεδρο των ΗΠΑ, Μπάρακ Ομπάμα, χτες 22/12. Οι ομιλίες που προηγήθηκαν από τον Αντιπρόεδρο Μπάιντεν και τον ίδιο.


Δείτε επίσης βίντεο στο Advocate, από press conference λίγο αφότου υπεγράφη η αναθεώρηση της "don't ask, don't tell", για τον γάμο ομοφύλων.
.